( ص ) پرسيد كه در اين « آيت تسميت » چه گويى ؟ مصطفى گفت : « نامى از نامهاى خداوند است جلّ جلاله ، با نام اعظم نزديك ، و هم بر چنان كه سياهى چشم سپيدى را نزديك است . و هم بر جعفر بن محمد گفت : بسم اللَّه كتاب خداى را همچون كليد است درها را ، پس به هيچ در خانه در نتوان شدن بى كليد ، همچنين دستورى نيست كه به حضرت قرآن شوند بى بسم اللَّه . آن گه اين بيت بر گفت جعفر : شعر « بسم اللَّه مفتتح الكلام . * و بسم اللَّه شافية السقام » . ابو سعيد خدرى روايت كند از مصطفى گفت - ميان عورات بنى آدم و ميان ديو پردهء بسم اللَّه است ، كسى كه بخلوت جاى شود قضاء حاجت را ، تا بسم اللَّه نگويد كه ديده ديو از آن دربند حجاب نشود . و ديو از هيچ چيز چنان كوفته و كشته نشود كه از بسم اللَّه شود ، نبينى كه مردى به حضرت مصطفى گفت « تعس الشّيطان » مصطفى گفت : چنين مگوى كه ديو ازين بزرگى بر خود نهد و گويد « بعزّتي صغّرتك ! فإذا قلت بسم اللَّه تصاغر حتّى يصير مثل الذّباب . » و عن عبد اللَّه بن مسعود ، قال : « من أراد ان ينجيه اللَّه من الزّبانية التسعة عشر فليقرأ بسم اللَّه الرحمن الرحيم فانّها تسعة عسر حرفا ليجعل اللَّه تعالى كلّ حرف منها جنّة من واحد منهم » و شرح اين آيت تسميت بالطائف و نكت كه به آن تعلّق دارد در سوره بقره از پيش رفت . قوله تعالى : الم - روايت كردند از ابن عباس در تفسير الم كه الف اشارتست باللّه ، و لام بجبريل . و ميم بمحمّد ( ص ) اين تفسير دلالت كند كه مبدأ قرآن از خداست و واسطه جبرئيل و منتهى محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم . و مخرج الف كه بدايت مخارج حروفست دلالت مىكند بدان كه مبدأ قرآن از خداست ، و مخرج لام كه اوسط المخارجست بر جبرئيل كه واسطه است ، و مخرج ميم كه منتهى مخارج است بر مصطفى كه منتهاى قرآنست ، چنانستى كه ربّ العالمين گفت : ازين حروف كه دلالت مىكند بر اسباب سگانه كتاب قرآن حاصل شد : آن كتابى كه شما با فصاحت و براعت از مثل